اسکای: آسمانی شدن دور نیست!

 مراسم صوفی و یا رقص سماع از قرن 13 ام توسط شاعر نام آشنا مولانا جلال الدین آغاز شد. مولانا، بنیانگذار آیین سماع، معتقد است که با انجام این رقص، روح به طور غیر قابل توضیحی از بدن جدا شده و برای مدت زمان کوتاهی به منشا هستی می پیوندد.

رقص سماع سوفی

این مراسم با دعا و نیایش درویشان حول یک دایره،  به عنوان نماد جهانی وحدت و کلیت آغاز می شود. از نظر مولانا و صوفیان، نامهای خداوند انرژی ای دارد که از زمان و مکان فراتر می رود. در مرکز حلقه، گروهی از هفت، بیست و نه، یا چهل رقاص (اعداد مقدس در اسلام، که به ترتیب نشان دهنده تعداد روزهایی است که در آن زمین به وجود آمده است، تعداد نامهای خدا و تعداد چندین مورد مهم مراسم مذهبی هستند). مردان و زنان معمولاً قدبلند لباس سفید پوشیده، کلاه های استوانه ای به سر گذاشته و به سوی مرد مسنی (شیخ) زانو می زنند. پس از آن دراویش یک دایره بزرگ تشکیل می دهند که معتقدند با همه چیز در جهان هماهنگ می شود و سپس به آرامی خلاف جهت عقربه های ساعت حرکت می کنند. این چرخش ذهن را از بدن جدا می کند و برای مدت زمانی روح را آزاد می نماید. در این مراسم، رقاصان آنقدر سریع حرکت می کنند که حتی چشم ها نمی توانند دنباله آنها را بگیرند. در واقع با این چرخش، آنها پا به دنیای "یافتن" می گذارند. آنها سرمست از عشق الهی، در حالت فراموشی خود باقی می مانند و حتی بدون اینکه اراده ای از خود داشته باشند، ممکن است کف بزنند و یا سر جای خود میخکوب شوند.

در انجام این مراسم، علاوه بر حرکت های موزون، موسیقی نیز نقش کلیدی دارد. به همین دلیل است که خواندن نامهای خدا و بیان اشعار عاشقانه مولانا با صداهای زیبا یکی از بخش های فوق العاده مراسم صوفیان است. مولانا معتقد بود اندوه انسان ها را آماده می کند تا با شادی محض در روشنگری ارتباط برقرار کنند.

لینک منبع: :parsagon.com/the-sama-hearing-with-the-heart